Serial wstrząsający i jednocześnie nudny… Myślę, że to celowy zabieg twórców, który wprowadza odbiorcę w realny świat bohatera.
Bo życie Dahmera było nudne: monotonne i samotne. Przeraźliwie smutne. Motyw samotności przewija się przez wszystkie odcinki i w moim odczuciu staje się motywem przewodnim jego zbrodni.
Serial w dużej części pokazuje historię z perspektywy głównego bohatera oraz jego sąsiadki i ojca. Myślę, że głównym bohaterem serialu i całej historii Dahmera jest ZANIECHANIE. Jeff jako mały chłopiec był odtrącany przez kolegów, bo był inny, ale nikt z najbliższego otoczenia, w tym również rodzice, nie dostrzegał jego problemu. Rodzice nie mieli pomysłów na wspólne kreatywne zabawy z synkiem. Ojciec w końcu wpada na pomysł, by zająć uwagę dziecka… oprawianiem martwych zwierząt i ryb, nie mając pojęcia, jak silne piętno to dziwne i obrzydliwe „hobby” odciśnie na psychice chłopca. Zbyt silne okazało się to „oswajanie dziecka ze śmiercią”… Być może Jeff mógł zostać patologiem, weterynarzem – gdyby jego „biologiczne” zainteresowania w porę zostały właściwie ukierunkowane. Zabrakło pomocy specjalisty w momencie, kiedy dziecko potrzebowało tej pomocy.
Samotność i nuda plus alkohol uruchomiły proces wylęgania się potwora w dojrzewającym nastolatku. Twórcy serialu dobrze rozbudowali ten wątek, wplatając go w wiele odcinków. Rodzina nie potrafiła lub nie chciała wiedzieć, że coś jest nie tak. Jeff nie dostał pomocy w porę, kiedy potrzebował jej jako mały, niewinny jeszcze chłopiec. Paradoksalnie, kiedy stał się potworem, pomagali mu wszyscy – policja, rodzina, otoczenie – lekceważąc problemy sygnalizowane przez mniejszości etniczne czy niedoszłe ofiary ze środowiska gejów. Stróże porządku pomagali przestępcy przez zaniedbanie. Zaniedbanie jest jednym z ukrytych i przerażających bohaterów tego serialu… Równie przerażającym jak zbrodnie Dahmera. Postawy policjantów oraz prezentowany przez niektórych z nich rasizm podkreślają bezsilność tych, którzy dostrzegali, że coś złego dzieje się za drzwiami mieszkania sąsiada.
Kolejnym bohaterem drugiego planu jest zawsze obecna patologia, która trawi społeczeństwo – to fascynacja złem, począwszy od gloryfikowania czarnych charakterów powieści i filmów, a skończywszy na prawdziwych potworach, do których ludzie piszą listy pełne uwielbienia. Dzięki tej chorej fascynacji dokonaniami Dahmera opisanymi w prasie Jeff był mniej samotny w więzieniu jako skazany seryjny morderca niż żyjąc na wolności jako pozornie zwykły chłopak…
Na koniec, znów paradoksalnie, chory psychicznie współwięzień dokonał okrutnego, ale bardziej adekwatnego w odniesieniu do dokonań Jeffa osądu tej postaci niż odbiorcy przekazów medialnych…
Po obejrzeniu tej historii zadaję sobie pytanie – czy wszystkie takie potwory udaje się wytropić?
Moja ocena: 8/10 za świetną grę aktorów, zwłaszcza odtwórców głównego bohatera oraz jego ojca.
Zoja Żak
